آنان به نام نجاح رقيب خود را كشت و در زبيد به عنوان حكمرانى مستقل زمام قدرت را به دست گرفت و چون به خليفه عباسى اظهار اطاعت كرد ، عناوين و القاب افتخارى از دستگاه خلافت دريافت داشت و قلمرو خود را در سمت شمال از طريق تهامه بسط داد . نجاح و جانشينان او ، مانند زياديان پيش از آنها ، غلامان حبشى را به عنوان سربازان ذخيره براى ابقاى قدرت خود وارد مىكردند و به اين ترتيب به امتزاج و اختلاط نژادها كه هنوز هم در فروبوم يمن وجود دارد ، كمك كردند . سعيد بن نجاح را حكمرانان صليحى ( بنگريد به شمارهء 46 ) بيش از يك‌بار خلع كردند و منصور بن فاتك اول به عنوان يكى از دست‌نشاندگان آنها حكومت كرد . نجاحيان در قرن ششم در ميان آشفتگى و فشار افزاينده از جانب بنى مهدى ( بنگريد به شمارهء 48 ) حكومت راندند و با خلع فاتك سوم ابن محمد به بهاى كمك نظامى از جانب امام زيدى احمد بن سليمان ملقب به المتوكل ، مهديون در 554 / 1159 وارد زبيد شدند . كتابشناسى - لين - پول ، 92 - 93 ؛ زامباور ، 117 - 118 ؛ البوم ، 26 . - دائرة المعارف اسلام ، ويرايش دوم ، « نجاحيان » ( جى . ر . اسميث ) . - ه . سى . كاى ، يمن : تاريخ آن در اوايل سده‌هاى ميانه ، 14 به بعد . - ح . ف . الهمدانى و ح . س . م . الجهنى ، الصليحيون و الحركة الفاطميه فى اليمن ، با شجره‌نامه در صفحهء 339 . - جى . آر . اسميث ، ايوبيان و نخستين رسوليان در يمن ، ( 567 - 694 / 1173 - 1295 ) ، مجلد دوم ، 55 - 59 . - جى . آر . اسميث ، در و . دائم ( ويراستار ) ، يمن : سه هزار سال هنر و تمدن در عربستان سعيد ، 131 - 132 ، 138 .